Ενημέρωση

Σας ενημερώνουμε ότι η είσοδος στο σχολείο από τις 8.30 μέχρι 13.20 θα γίνεται μόνο από την οδό Παπαφώτη. (Η είσοδος από την οδό Μουτούση θα χρησιμοποιείται μόνο για την πρωινή προσέλευση και μεσημεριανή αποχώρηση όλων των μαθητών)

Η Δ/νση του Λυκείου

Αγιασμός

Σας ενημερώνουμε ότι η τελετή του Αγιασμού θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 11-9-2015 και ώρα 9.15 π.μ. στο προαύλιο του σχολείου μας. Μετά τον Αγιασμό θα διανεμηθούν τα βιβλία στους μαθητές και τις μαθήτριες.

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ (2014)

Σήμερα γιορτάζουμε την 74η επέτειο από την έναρξη της ηρωικής αντίστασης των Ελλήνων ?όλων των ελλήνων & ελληνίδων εναντίον των δυνάμεων του Άξονα, την Ιταλία αρχικά και στη συνέχεια τη Γερμανία & Βουλγαρία. Η αντίσταση των Ελλήνων & Ελληνίδων εναντίον των σκοτεινών δυνάμεων του φασισμού & εθνικοσοσιαλισμού υπήρξε λυσσαλέα και μέχρι τελευταίας ρανίδος. Η αντίσταση αυτή υπήρξε αγνή, αυθόρμητη ειλικρινής? κυρίως, όμως υπήρξε σύσσωμη και παλλαϊκή από ολόκληρο το έθνος μας, το οποίο συστρατεύτηκε με το «Όχι» του Ιω. Μεταξά. Κι επειδή είμασταν όλοι μαζί, ενωμένοι & δυνατοί σαν μια γροθιά, γι? αυτό και δικαιωθήκαμε, γι? αυτό και στεφανωθήκαμε με τις δάφνες του νικητή.

Είναι συνηθισμένοι, άλλωστε, οι Έλληνες να υπερασπίζονται διαρκώς τα πάτρια εδάφη κι από τα βάθη της αρχαιότητας καθώς, τόσο το φυσικό κάλλος της πατρίδας μας, όσο και η γεωπολιτικά κομβική της θέση, στο σταυροδρόμι μεταξύ δύο Ηπείρων την μετέτρεψαν σ? έναν διαχρονικά διακαή πόθο για αρκετούς επίδοξους κατακτητές. Κατακτητές, οι οποίοι μη σεβόμενοι την τρομακτική προσφορά του Ελληνικού Πολιτισμού στη συνολική οικοδόμηση του σύγχρονου Δυτικού Κόσμου, επιβουλεύτηκαν την πατρίδα μας κατά καιρούς ?και κατά ρυπάς. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Φιλοσόφου Φρήντριχ Νίτσε:
?Δεν υπάρχει άλλος λαός εις τον κόσμον, ο οποίος να έχει προσφέρει τόσα πολλά εις την ανθρωπότητα, όσο ο Ελληνικός και να έχει καταπολεμηθεί τόσο πολύ και από τόσους πολλούς, οι οποίοι δεν έχουν προσφέρει τίποτε εις αυτήν.?

Και είμαστε εμείς, άραγε, οι μόνοι που ?αυτάρεσκα- αναγνωρίσαμε την εποποιία του έθνους μας το 1940-41, ή μήπως και οι άλλοι; ..και οι ξένοι; Και μάλιστα, όχι μόνον οι σύμμαχοι της Ελλάδας τότε, αλλά κυρίως οι εχθροί της;

Ας δούμε, λοιπόν, πώς αντιλήφθηκαν οι ξένες δυνάμεις την αξία του αγώνα των Ελλήνων την περίοδο 1940-41:
Ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ, Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής από το 1932 έως το 1945 ομολογούσε σε ραδιοφωνικό λόγο που εκφώνησε στις 10/6/1943 τα εξής: «Εις την Ελλάδα παρασχέθη την 28ην Οκτωβρίου 1940 χρόνος τριών ωρών διά ν’αποφασίσει πόλεμον ή ειρήνην, αλλά και τριών ημερών, ή τριών εβδομάδων, ή και τριών ετών προθεσμία να παρείχετο, η απάντησις θα ήτο η ίδια. Οι Έλληνες εδίδαξαν δια μέσου των αιώνων την ανθρώπινην αξιοπρέπειαν. Όταν όλος ο κόσμος είχε χάσει κάθε ελπίδα, ο Ελληνικός λαός ετόλμησε να αμφισβητήσει το αήττητον του γερμανικού τέρατος αντιτάσσοντας το υπερήφανον πνεύμα της ελευθερίας.»

Αλλά και ο Ιωσήφ Στάλιν, Αρχηγός της Σοβιετικής Ένωσης από το 1924 έως το 1953 παραδεχόταν τα ακόλουθα:
«Λυπάμαι διότι γηράσκω και δεν θα ζήσω επί μακρόν δια να ευγνωμονώ τον Ελληνικό Λαό, του οποίου η αντίστασις έκρινε τον 2ον Παγκόσμιο Πόλεμο.» (Από ομιλία του που μετέδωσε ο ραδιοφ. Σταθμός Μόσχας την 31 Ιανουαρίου 1943 και μετά τη νίκη του Στάλιγκραντ.) Ας σημειωθεί ότι τα λόγια αυτά διατυπώθηκαν από τον Στάλιν, αμέσως μετά τη νίκη των Ρώσων στο Στάλιγκραντ και ενώ θα έπρεπε να επευφημεί κατά αποκλειστικότητα την μεγάλη επιτυχία των συμπατριωτών του εκεί.

Ο Στάλιν επίσης, λίγο αργότερα το 1943, προσέθετε τα εξής:
“Όταν νικήσουμε, θα μπούμε στη Βουλγαρία ως τιμωροί, στη Γιουγκοσλαβία ως ελευθερωτές και στην Ελλάδα ως προσκυνητές.” (?λόγια, βέβαια, που ξεχάστηκαν στη συνέχεια, όταν ήρθε η ώρα της έμπρακτης ανταπόδοσης.)

Αλλά και ο Στρατηγός Κάρολος Ντε Γκωλ, Πρόεδρος της Γαλλίας & Αρχηγός της Γαλλικής Αντίστασης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κατέθεσε το 1944 ότι,
“ο αγώνας της Ελλάδας και τα κατορθώματά της δημιουργούν γι’ αυτήν δικαιώματα αναμφισβήτητα!”
Επίσης, ο Πρόεδρος Ντε Γκώλ μετά τη λήξη του Β? Παγκοσμίου Πολέμου ομολόγησε σε ομιλία του εντός του Γαλλικού κοινοβουλίου τα εξής:
“Αδυνατώ να δώσω το δέον εύρος της ευγνωμοσύνης που αισθάνομαι για την ηρωική αντίσταση του Λαού και των ηγετών της Ελλάδος.”

Και είναι περιττό ν? αναφερθούμε στην πασίγνωστη ρήση του Ουίνστον Τσόρτσιλ, Πρωθυπουργού της Μ. Βρετανίας κατά τον Β? Παγκ. Πόλεμο, ο οποίος αναγνωρίζοντας τον ηρωισμό των ελλήνων στα πεδία των μαχών είπε ότι, «από ?δω και στο εξής δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες μάχονται σαν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες μάχονται σαν Έλληνες.»

Όμως, εάν ο έπαινος των συμμάχων μας έχει μεγάλη σπουδαιότητα, τότε ο έπαινος των εχθρών μας τότε αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία: Ακούστε τι έλεγε ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ, αρχηγός του 3ου Ράιχ εκείνη την περίοδο, εντός του Γερμανικού κοινοβουλίου στα τέλη του 1941:
“Ενώπιον της Ιστορίας είμαι υποχρεωμένος να αναγνωρίσω ότι, από τους μέχρι τώρα αντιπάλους μας, ο Έλληνας στρατιώτης πολέμησε με εξαιρετική γενναιότητα και δεν παραδόθηκε παρά μόνον όταν κάθε αντίσταση του ήταν αδύνατη. Ως εκ τούτου, απεφάσισα να μην κρατηθεί κανένας Έλληνας στρατιώτης αιχμάλωτος και οι Έλληνες αξιωματικοί να διατηρήσουν τα προσωπικά τους όπλα.” (Αυτό, για τα στρατιωτικά δεδομένα αποτελεί ύψιστη τιμή & αναγνώριση του αντιπάλου, ασχέτως εάν κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής οι Ναζί προκάλεσαν τόσα & τόσα δεινά στους κατακτημένους Έλληνες.)

Όμως και ο Γιόζεφ Γκαίμπελς, Υπουργός Δημόσιας Διαφώτισης και Προπαγάνδας του 3ου Ράιχ, αλλά και πρωτοπαλίκαρο του Χίτλερ παραδεχόταν τα ακόλουθα τέλη Απριλίου του 1941:
?Οι Έλληνες μάχονται πολύ γενναία. Απαγορεύω στον Τύπο να τους υποτιμά και να τους δυσφημεί! Ο Fuhrer θαυμάζει την ανδρεία των Ελλήνων.? Ενώ, σήμερα αντιθέτως ο έντυπος & ηλεκτρονικός τύπος της Γερμανίας μάλλον δεν επηρεάζεται από τέτοιες παραινέσεις, όταν γράφουν όσα γράφουν εις βάρος μας.

Όμως και αυτό που συνέβη στα οχυρά Ρούπελ κατά την αναγκαστική παράδοση των Ελλήνων στρατιωτών & αξιωματικών στους Γερμανούς αποτελεί ένα ακόμη λαμπρό παράδειγμα αναγνώρισης του ηρωισμού των Ελλήνων:
Στις 10 Απριλίου του 1941, μετά την πτώση της Θεσσαλονίκης και τη γενική συνθηκολόγηση της Ελλάδας με την Γερμανία παραδίδονται αναγκαστικά τα οχυρά Παλιουριώτες και Ρούπελ, τα οποία όμως δεν μπόρεσαν ποτέ να τα καταλάβουν στρατιωτικά οι Ναζί, εξαιτίας της λυσσαλέας αντίστασης των ελλήνων μαχητών εντός τους, που κρατούσαν με νύχια & δόντια τις θέσεις τους στα οχυρά, αλύγιστοι & αήτητοι από τον καταιγισμό πυρών της Γερμανικής Βέρμαχτ. Γι? αυτό το λόγο, οι Γερμανοί εκφράζοντας τον θαυμασμό τους για τον ηρωισμό των Ελλήνων στρατιωτών ζήτησαν από τον Έλληνα διοικητή τους εκεί να επιθεωρήσει τον Γερμανικό στρατό ως ένδειξη τιμής και αναγνωρίσης! Και μόνον μετά την πλήρη αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού από τα υψώματα του Ρούπελ ύψωσαν οι Γερμανοί τη δική τους σημαία, ώστε να μην προσβάλλουν την πολεμική αξιοπρέπεια των Ελλήνων μαχητών.

Όταν, λοιπόν, ακόμα κι οι ίδιοι μας οι εχθροί μας απέδωσαν τέτοια εύσημα, δεν είναι δυνατόν παρά ο αγώνας των Ελλήνων το 1940 και το ?41 ?όντως- να υπήρξε αντικειμενικά μεγαλειώδης και επικός. Ένας αγώνας που δεν κερδήθηκε βέβαια, παρά μόνον μετά από τρομακτικές θυσίες & απώλειες. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα πλήρωσε σε ανθρώπινες απώλειες το μεγαλύτερο φόρο αίματος ?αναλογικά με τον πληθυσμό της- συγκρινόμενη με κάθε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα. Η Ελλάδα έχασε το 10% του συνολικού πληθυσμού της είτε στα πεδία των μαχών, είτε από εκτελέσεις και κακουχίες, όταν η Σοβιετική Ένωση έχασε μόνον το 2,8 του συνολικού πληθυσμού της σε ολόκληρο τον Β? Παγκ. Πόλεμο.

Επίσης, πρέπει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα αντιστάθηκε εναντίον των συνασπισμένων δυνάμεων του Άξονα συνολικά τις περισσότερες ημέρες από οποιανδήποτε άλλη ευρωπαϊκή δύναμη μέχρι τα τέλη του 1941. Η Ελλάδα πολέμησε τις δυνάμεις του Άξονα 219 ολόκληρες μέρες & νύχτες, όταν η μεγάλη Γαλλία (η υπερδύναμη της εποχής) άντεξε εναντίον των Γερμανών μόλις 43 ημέρες! Η Ελλάδα άντεξε 219 ημέρες (από τις 28 Οκτωβρίου 1940 έως τις 30 Μαίου 1941) πολεμώντας ηρωικά τις δυνάμεις του Άξονα, κάτι που φυσικά επιβράδυνε κατά πολύ τα σχέδια των Γερμανών-Ναζί για την προγραμματισμένη εισβολή τους στη Ρωσία.

Μάλιστα, ο Γερμανός στρατάρχης Keitel αναγνωρίζοντας τις ολέθριες γι? αυτούς συνέπειες αυτής της καθυστέρησης κατέθεσε στη δίκη της Νυρεμβέργης τα εξής:
“Η απροσδόκητη και ισχυρή αντίσταση των Ελλήνων εβράδυνε την επίθεση κατά της Ρωσίας για περισσότερο από δύο μήνες. Αν δεν υπήρχε η καθυστέρηση αυτή, η εξέλιξη του πολέμου θα ήτο διαφορετική, τόσο εις το Ανατολικό μέτωπο όσο και εις τον πόλεμο γενικά και άλλοι θα ήταν οι νικητές.”

Το ίδιο ακριβώς παραδέχεται και ο Γεώργης Ζουκώφ, Αρχιστράτηγος τού Σοβιετικού Στρατού ομολογώντας στα Απομνημονεύματα του τα εξής: «Εάν ο Ρωσικός λαός κατόρθωσε να ορθώσει αντίσταση μπροστά στις πόρτες τής Μόσχας, να συγκρατήσει και να ανατρέψει τον Γερμανικό χείμαρρο, το οφείλει στον Ελληνικό Λαό, που καθυστέρησε τις Γερμανικές μεραρχίες όλον τον καιρό που θα μπορούσαν να μας γονατίσουν.»

Κυριολεκτικά, ήταν σαν να πάλευε ο Δαυίδ με τον Γολιάθ όταν ξεκινούσε ο πόλεμος με την Ιταλία τέτοια μέρα σαν σήμερα πριν από 74 χρόνια. Κι όμως, με πολύ πενιχρές δυνάμεις & στρατιωτικά μέσα κατορθώσαμε να καθηλώσουμε τον εχθρό εκεί και να βαστάξει το μέτωπο της Ηπείρου & Δυτ. Μακεδονίας μέχρις ότου έρθουν οι απαραίτητες ενισχύσεις από την ενδοχώρα κατόπιν γενικής επιστράτευσης. Και το μέτωπο κράτησε τις πρώτες κρίσιμες ημέρες χάριν στην ανδρεία των στρατιωτών μας μέχρι αυτοθυσίας, αλλά και στην Ηπειρώτισσα γυναίκα που σήκωσε στις πλάτες της ?σε μεγάλο βαθμό- τη γραμμή ανεφοδιασμού του ελληνικού στρατού στο αλβανικό μέτωπο και μάλιστα με καιρικές συνθήκες που ?σήμερα- θα θύμιζαν Σιβηρία.

Όμως, δεν γιορτάζουμε μόνον ότι όλο αυτό το ασύλληπτο κατόρθωμα της Ελλάδας συνέβη με πενιχρά μέσα, εξοπλισμό και ενάντια σε πάμπολλες αντιξοότητες, αλλά ότι συνέβη λόγω της προσήλωσης της φυλής μας στο ανεκτίμητο αγαθό της ελευθερίας. Διότι? για τον Έλληνα ?κι από αρχαιοτάτων χρόνων- χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει και ζωή. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Γερμανού Διοικητή της Κρήτης την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής, στρατηγού Αλ. Αντρέ:

?Οι Έλληνες, όταν βρίσκονται μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, έχουν πάνω τους κάτι το μυθώδες. Είναι τόσο υπερήφανοι την τραγική εκείνη ώρα του θανάτου, που όποιος τους δει, είναι αδύνατο να μην τους θαυμάσει.
Πολλές φορές όταν επρόκειτο να γίνουν εκτελέσεις, άφηνα το γραφείο μου κι έβγαινα στο μπαλκόνι, μόνο και μόνο για να τους θαυμάσω. Σε κανένα άλλο λαό δεν είδα τέτοια περιφρόνηση προς το θάνατο και τόση αγάπη προς την ελευθερία.”

Και το ιδανικό της ελευθερίας, άρρηκτα συνδεδεμένο και με την έννοια της Δημοκρατίας, δεν ανέχεται τους κατακτητές, τον εθνικό εξανδραποδισμό & εξευτελισμό, την αναξιοπρέπεια. Διότι πηγάζει μέσα από μία βαθιά πίστη στις αστείρευτες δυνάμεις του διαχρονικού Ελληνισμού, που από την αρχαιότητα ήταν καταδικασμένος να πολεμάει τον εχθρό, πάντα υστερώντας ?κατά πολύ- αριθμητικά έναντι εκείνου. Και πάντα υπερβαίνοντας τα όρια της ανθρώπινης δύναμης, σωματικής τε ψυχικής, μέχρι να βγει νικητής ?ξανά και ξανά και ξανά. Είναι, λοιπόν, αυτή η καταγεγραμμένη μνήμη του τελικού νικητή στο γονίδιο του Έλληνα, που του δίνει την αυτοπεποίθηση να μάχεται απέναντι ακόμα και στον μεγαλύτερο εχθρό που μπορεί να επιβουλευτεί την ελευθερία & ανεξαρτησία του έχοντας την ?εκ των προτέρων- πίστη ότι ο αγώνας του θα δικαιωθεί στο τέλος νικηφόρα.

Άλλωστε, όπως είπε και ο μέγας στρατιωτικός της επανάστασης του ?21, Ιωάννης Μακρυγιάννης:
“Η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε, τρώνε από μας και μένει και μαγιά.”
Ας ζητοκραυγάσουμε, λοιπόν, για το έπος του ?40 εμπνεόμενοι απ? τους δαφνοστεφανομένους ήρωες μας.

*Συντάκτρια: Χρύσα Βελγάκη*